Kultura > Wydarzenia

BORCUCH ZADZIWIA

Po pełnej energii, nowatorskiej, zbuntowanej, porywającej opowieść o młodości i miłości (czyli poprzednim filmie „Wszystko co kocham”) przyszedł czas na zupełnie inne klimaty, które twórcy uwiecznili na taśmie filmowej nowej produkcji „Nieulotne”. Tym razem zapachniało głębokim off-em, ponieważ wykorzystano dość skromne środki przekazu (wyjątkiem są dopieszczone zdjęcia Michała Englerta), a dodatkowo widz uzyskał zaledwie fragmenty informacji i musiał samodzielnie podążać we właściwych kierunkach. Było to czuć szczególnie po reakcji osób w chwilę po zakończeniu projekcji, kiedy to większość z nich w skupieniu opuszczała salę kwidzyńskiego kina.

Kwidzyn był trzecim miejscem na świecie, w którym film Jacka Borcucha „Nieulotne” został pokazany. Po premierach w amerykańskim Sundance oraz Warszawie, mogliśmy uczestniczyć w przedpremierowym pokazie (do kin w innych miastach Polski film wszedł dwa dni później). Projekcja i cała jej otoczka była swojego rodzaju ucztą, bo oprócz reżysera zobaczyliśmy (i wysłuchaliśmy) Daniela Blooma z zespołem. Miłym zaskoczeniem był również występ wokalisty Tomasza Makowieckiego.
- Jest to duży przywilej dla nas wszystkich, dla mnie i dla państwa, żeby się spotkać przed oficjalną premierą - tak rozpoczął Jacek Borcuch spotkanie z kwidzyńską publicznością.
Przyznał jednocześnie i uprzedził, że nowy film nie jest prosty. I rzeczywiście od samego początku wszystko potwierdzało słowa scenarzysty i reżysera. Przed oczami mieliśmy opowieść o snujących się bohaterach (pozostałe postacie są ledwie zarysowane), którzy z kolorowej bajki wchodzą w realny świat i bez znieczulenia przeżywają własne dramaty i dylematy. „Nieulotne” to obraz bardzo chłodny, bez wartkiej akcji, intrygującego konfliktu, ale widocznie taki był zamysł twórców filmu i... prowokacja się udała. Kwidzyniacy dzięki temu mogli zetknąć się z kinem głęboko artystycznym.

JACEK BORCUCH

- Zawsze najtrudniejsze są pokazy w mieście rodzinnym, bo większość z państwa znacie mnie lepiej i wiecie skąd pochodzę, co robiłem. Życie wyrzuciło mnie w świat. W zasadzie większość swojego życia spędzam poza Kwidzynem, ale tutaj cały czas mieszkają moi rodzice, których kocham nad życie. Tutaj nauczyłem się wszystkiego, jakiejś wrażliwości na świat. Ostatnio jak tu byłem z filmem „Wszystko co kocham” oddawałem hołdy profesorowi Krukowskiemu, który właściwie pokazał mi, że można patrzeć na świat inaczej. Nie byłem najlepszym uczniem, ale podglądałem go i przypatrywałem się, jak z nonszalancją prowadził lekcje i... pomyślałem sobie, że ja z taką samą nonszalancją będę robił filmy.
Film nie jest prosty, tak jak „Wszystko co kocham”. To jest smutny film, pozornie banalny.

MUZYCZNE UZUPEŁNIENIE

Przed projekcją filmu można było wysłuchać intrygujący mini koncert zespołu Daniela Blooma, w składzie: Magdalena Tejchma (cymbały, flet), Radosław Bednarz (bas), Olek Świerkot (gitara), Michał Lasota (perkusja), Michał Majeran (instrumenty klawiszowe, gitara), Tomasz Makowiecki (wokal) oraz Daniel Bloom (instrumenty klawiszowe).
- Serce chciałoby zagrać dla publiczności jak najwięcej, ale spotkanie to przecież przedpremiera filmu Jacka - tymi słowami zakończył Daniel część muzyczną wieczoru.

PERSONALIA

Reżyseria - Jacek Borcuch
Scenariusz - Jacek Borcuch

Aktorzy:
Jakub Gierszał- Michał
Magdalena Berus - Karina
Ángela Molina - Elena
Andrzej Chyra - Ojciec Kariny
Joanna Kulig - Marta
Juan José Ballesta - Joaquin

Zdjęcia:
Michał Englert

Kompozytor:
Daniel Bloom

Kostiumy:
Katarzyna Lewińska

Montaż:
Beata Walentowska

Charakteryzacja:
Janusz Kaleja

Scenografia:
Elwira Pluta - scenograf
Marcin Łakomy-Spławski - rekwizytor

Dźwięk:
Maria Chilarecka - dźwięk
Kazimierz Jastrzębski - mikrofoniarz

Efekty specjalne:
Jacek Skrobisz