Puls Kwidzyna > Felietony

Kilka dni temu obejrzałem dokument o błyskawicznym wejściu na szczyt do publicznego upadku duetu Milli Vanilli, który wywołał w latach 90-tych skandal. Świat pokochał ich wizerunek, lecz nie ich realne umiejętności. A kiedy zniknęła iluzja – zniknęła też kariera.

Przywołuję ten przykład nie z powodu sympatii do tego rodzaju muzyki, ale totalnej mistyfikacji, z którą mamy do czynienia na co dzień i to w różnych dziedzinach współczesnego życia. Film przedstawiający tę muzyczną aferę zainteresował mnie właśnie z tego powodu. Historia Milli Vanilli wraca dziś ze zdwojoną siłą. To już dawno przestała być tylko afera muzyczna. To modelowy przykład współczesnego wprowadzania w błąd jako mechanizmu systemowego. Zwróciło to moją uwagę dlatego, że dotyka czegoś znacznie głębszego niż pop i MTV lat 80-tych.

Milli Vanilli to duet stworzony przez producenta Franka Fariana (tego samego, który wcześniej wykreował zespół Boney M.). Oficjalnie zespół tworzyli Rob Pilatus i Fabrice Morvan. Byli młodzi, przystojni, świetnie tańczyli, idealnie pasowali do estetyki MTV. W 1989 roku ich debiutancki album „Girl You Know It’s True” stał się światowym hitem. W 1990 roku zdobyli nagrodę Grammy w kategorii Best New Artist (Najlepszy Nowy Artysta). I tu zaczyna się największe oszustwo w historii popu.

To nie była drobna manipulacja. To było pełne, stuprocentowe oszustwo. Rob i Fabrice nie śpiewali w studiu, ani na koncertach. W istocie rzeczy nie nagrali ani jednej frazy wokalnej. Ich jedyną rolą było wyglądać jak gwiazdy - poruszać ustami na scenie, tańczyć i udawać śpiew. Prawdziwi wokaliści zostali całkowicie ukryci. Ich twarze nie były na plakatach, nie chodzili po czerwonych dywanach, nie oni odbierali Grammy i nie zarabiali milionów.

Po upadku iluzji duet spróbował jeszcze raz – już bez oszustwa. W 1993 roku wrócili jako „Rob & Fab”, tym razem już jako realni wokaliści. Był to jednak gest spóźniony. Album sprzedał się fatalnie, a media przeszły nad nim obojętnie. Okazało się, że świat nie był zainteresowany ich rzeczywistymi umiejętnościami – interesował go wyłącznie wizerunek, który przestał istnieć. Co jednak najbardziej znaczące – również prawdziwi wokaliści, których głosy wcześniej niosły cały ten sukces, nie stali się dla nikogo bohaterami tej historii. Zrobili swoje i zostali odsunięci.

Taka z tego puenta. Można być kompletną fikcją, a jednocześnie funkcjonować jako globalna prawda — dopóki nikt nie zerwie maski. A gdy maska opada, okazuje się, że nie tylko bohaterowie byli fikcyjni, lecz także mechanizmy, które ich wyniosły, wcale nie były tak niewinne, jak chcielibyśmy wierzyć.