Puls Kwidzyna > Felietony

Coraz częściej w rozmowach słyszy się szczere wyznania: „Głosowałem nie za nim. Głosowałem przeciw tamtemu”. To nie był plebiscyt na osobowość roku. To był plebiscyt zmęczenia. Zmęczenia długowiecznym burmistrzem. Zmęczenia powtarzalnością. Zmęczenia stylem rządzenia.  

Nowy kandydat stał się więc nośnikiem nadziei. Symbolem sprzeciwu - antybetonem. Miało być wiercenie, pył, odpryski i spektakularne pęknięcia w murze wieloletniego układu. Beton w polityce lokalnej to przecież metafora idealna: twardy, szary, odporny na zmiany i trwalszy niż kostka brukowa na rynku. Kurz opadł. I co? Beton, jak stał, tak stoi. Może nawet ktoś go umył. W kampanii wyborczej słyszeliśmy o końcu „zabetonowanego modelu demokracji”, o czerwonej kartce dla dotychczasowej władzy. Hasło było nośne, sugestywne i marketingowo znakomite. Wystarczyło konsekwentnie je realizować.  

Jednak głosowanie „przeciw” rzadko bywa solidnym fundamentem pod trwałą zmianę. To bardziej akt sprzeciwu niż akt zaufania. A kiedy sprzeciw przestaje wystarczać, zaczyna się weryfikacja społeczna. I ta weryfikacja - po kilkunastu miesiącach - nie jest już tak entuzjastyczna. To szczególnie bolesne dla tych, którzy uwierzyli w świeżość. Bo „nowość” była największym kapitałem tej kampanii. A nowość ma to do siebie, że szybko się zużywa - jeśli nie stoi za nią realna różnica jakości.  

Dziś coraz głośniej wybrzmiewa pytanie: gdzie jest moment przełomu? Bo jeśli zmiana polega wyłącznie na rotacji personalnej, to trudno mówić o kruszeniu betonu. To raczej wymiana tabliczki na drzwiach gabinetu. Najciekawsza w tym wszystkim pozostaje postawa wyborców. Ta historia uczy czegoś ważnego - głos oddany z frustracji daje satysfakcję krótkotrwałą. Głos oddany z przekonania daje kredyt zaufania.  

W Kwidzynie w 2024 roku dominowała potrzeba zmiany. Dziś pojawia się potrzeba refleksji, bo kruszenie betonu to trudna sztuka. Zwłaszcza, gdy po przejęciu placu budowy okazuje się, że najwygodniej jest zamówić tę samą mieszankę.