Puls Kwidzyna > Wstępniaki

„Człowiek może ci powiedzieć miliony pięknych słów, ale kiedy patrzysz na jego zachowanie, dostajesz wszystkie odpowiedzi” - to cytat zaczerpnięty z internetowego profilu „Przyjaciele Jezusa”. Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym czegoś nie przytoczyła. Użyłam go z premedytacją, bo chcę nawiązać do obrad sesji Rady Miejskiej w Kwidzynie. Przewodniczący rady powinien przede wszystkim organizować jej pracę i prowadzić obrady, a nie je polaryzować. Niestety, odnoszę wrażenie, że dziś coraz częściej dzieje się właśnie odwrotnie.  

Od ponad dwudziestu lat jestem obserwatorką tych obrad. Patrzę nie tylko przez obiektyw, ale również uważnie słucham. A widziałam i słyszałam naprawdę wiele. Były łzy, żarty, wyśmiewanie, docinki, słowa krytyki i pochwały… I długo można by jeszcze wymieniać ten szeroki wachlarz emocji. Jednym słowem - zobaczyłam i usłyszałam bardzo dużo. Niektórych rzeczy, dla własnego psychicznego komfortu, nie chciałabym jednak doświadczyć osobiście. Przez te wszystkie lata zdążyłam „wytrenować” w sobie obserwatora. Nie wiem, na ile dobrego, ale wiem, że lubię tę rolę.  

Moja obecność na sesjach obejmuje przede wszystkim okres rządów Andrzeja Krzysztofiaka, który dziś pełni funkcję przewodniczącego rady. Pamiętam jednak także czasy, gdy funkcję tę sprawowali Mirosław Potulski, Kazimierz Gorlewicz i Mariusz Wesołowski. Ale to już historia.  

Dziś, jako obserwatorce obrad, trudno mi jest pogodzić się ze stylem ich prowadzenia przez obecnego przewodniczącego. Nieustannie komentuje on i przerywa niemal każde wystąpienie, szczególnie wtedy, gdy padają mniej wygodne opinie. Prowadzenie obrad zaczyna przypominać jednoosobowe „Szkło Kontaktowe”. Prowadzący ten program również pozwalają sobie na uszczypliwe komentarze, jedne wypowiedzi kwitując z uśmiechem, inne traktując z wyraźnym dystansem. Mam wrażenie, że nawyk „szefowania” we własnym folwarku nadal daje o sobie znać i zbyt mocno rzuca się w oczy… i uszy.  

A przecież rola przewodniczącego polega przede wszystkim na organizowaniu pracy rady i prowadzeniu obrad, a nie na byciu ich nieustannym frontmanem. Dobry przewodniczący powinien być bezstronny i jednakowo traktować wszystkich uczestników debaty. Powinien pamiętać ich funkcje, imiona i nazwiska, a nie - według własnego uznania - z premedytacją lub złośliwie je pomijać. Niewyraźne cedzenie słów również nie służy kulturze prowadzenia obrad.  

Jak mawiał ks. Jan Twardowski: „Boimy się wirusa grypy, wirusa wściekłych krów, a nie boimy się bakcyla nienawiści, jaki wokół nas krąży”. Niestety, coraz częściej odnoszę wrażenie, że te słowa pozostają aktualne. Już kiedyś pisałam o tym, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Pan przewodniczący chętnie sięga dziś do bliższej lub dalszej historii, wypominając opozycji jej dawne działania. Robi to jednak bardzo wybiórczo, wygodnie pomijając własne decyzje i porażki. Jednym z pierwszych przykładów, który przychodzi mi do głowy, jest latami zapowiadany remont ulicy Żwirowej.  

Niestety, politykę - tę dużą i tę małą - uprawia się dziś niemal na każdym kroku. Dla porównania uczestniczyłam również w posiedzeniach Rady Powiatu Kwidzyńskiego. Tam przewodniczący ogranicza się do krótkich formuł: „otwieram dyskusję”, „zamykam dyskusję”. Nie komentuje wypowiedzi radnych, a już na pewno nie pozwala sobie na uszczypliwości. Niby jedno miasto, a dwa zupełnie różne style prowadzenia obrad.  

Kolega Antoni przesłał mi kiedyś cytat: „Są cztery rzeczy, których cofnąć nie można: kamień, który został rzucony, słowo, które zostało powiedziane, okazja, której się nie wykorzystało, i czas, który przeminął”. Niech to będzie puentą - bez dodatkowego komentarza.  

Choć wszystko, co przez te lata widziałam i słyszałam, mogłoby wypełnić pokaźną książkę, bez obaw... jej nie napiszę, to jedynie zakończę słowami: „I ja tam byłam... i różnie się bawiłam”.